Review: Mass Effect: Andromeda

De afgelopen paar weken is er heel erg veel gezegd over het spel dat een nieuwe richting moest geven aan een van de meest epische ruimte opera’s op het gebied van gaming. Er is in hoge mate al gemopperd op de animaties en het verhaal, de vraag is echter, hoe terecht is het eigenlijk?

Let op, deze review is geschreven voor de aankondiging van de patch van Bioware waarin flink wat verbeteringen zijn aangekondigd. Deze review wordt dan ook na een week nog een keer geupdate.

Een nieuwe start

Met Mass Effect Andromeda begint de franchise weer opnieuw. We laten ons huidige universum achter ons en gaan op een grote reis van 600 jaar naar Andromeda waar ons hopelijk een nieuw begin wacht.

Mass Effect Andromeda vindt zijn oorsprong ten tijde van Mass Effect 2 waarin besloten werd door de Andromeda Initiative om te vertrekken naar Andromeda in de hoop daar een nieuw begin op te bouwen voor alle rassen van het huidige universum. Waarom precies is niet helemaal duidelijk aan het begin.

Om de lange reis te maken vertrekken er vijf schepen waarin de bemanning in stasis wordt gehouden om zo de lange reis te overleven. Een schip is de Nexus, het schip wordt bij aankomst omgebouwd tot een vergelijkbaar ruimtestation als de Citadel terwijl de drie andere schepen ieder een Ark worden genoemd. Ieder van de Citadel Council rassen heeft een eigen Ark die weer onder het commando staat van een zogeheten Pathfinder, een verkenner om het zo te zeggen die uiteindelijk die Ark naar de Nexus moet brengen waar uiteindelijk de gehele Initiative vandaan zal worden bestuurd.

Jij bent Ryder, de zoon of dochter (je mag kiezen) van Alec Ryder, de menselijke Pathfinder die helaas door tragedie zijn leven heeft verloren en wiens taken nu op jouw schouders zullen rusten. Het is jouw taak om samen met je bemanning een plek te vinden voor de mensheid in een vreemd nieuw universum.

Clusterfuck? Ja en nee!

Laat ik maar met het ergste beginnen, hetgeen waar je hoogstwaarschijnlijk al het meeste hebt gehoord en dat is dat de animaties misschien niet hetgeen zijn wat je had verwacht van een spel tegenwoordig en eerlijk is eerlijk, er is geen argument tegen de kwaliteit van de animaties van het spel. Maar de vraag is eigenlijk, moeten wij nu echt onze betrokkenheid met karakters laten afhangen van de animaties van de karakters in plaats van de dialogen en interactie die wij met ze hebben?
Persoonlijk stoorde ik mij er niet meer aan na een paar uurtjes spelen. Ik had te veel plezier met de interactie met de karakters en het verkennen van de planeten. Voornamelijk bij karakters die wat verder uit het zicht stonden viel het mij heel erg op. Dat de karakters waarmee je speelt qua bewegingen soms afwijken komt misschien gedeeltelijk ook omdat ze de animaties wat globaler hebben gemaakt vanwege localisering voor andere landen maar erg vervelend? Niet in mijn ervaring.

Het spel heeft echter meerdere problemen dan alleen de animaties, je zou zelfs bijna kunnen stellen dat de gezichtsanimaties nog wel een klein probleem zijn te noemen. Sterker nog, de animaties an sich in het geheel zijn misschien wel een probleem te noemen want ook de loop animaties zijn problematisch. Soms zie je karakters zonder beweging in hun model zich verplaatsen, zwevend door de lucht, bijna alsof je Microsoft Movie Maker zit te kijken. Dit effect wordt verergerd door de hoge graad van pop-up in het spel, soms komt er een meter van tevoren opeens beplanting tevoorschijn of een groep vijanden, iets wat zo vreemd is omdat er wel aan de andere kant van de map je kan zien dat er vijanden worden gedropt. Het spreekt zich zelf zo ontzettend tegen dat je echt het gevoel begint te krijgen dat het spel niet af is.

Dit effect wordt nog verergerd wanneer je om de haverklap framedrops krijgt, niet alleen in drukke omgevingen overigens maar soms ook wanneer je rustig met je Nomad door een gebied aan het cruisen bent wat gewoon jammer is, het ligt ook niet eens aan het platform want de PS4 en de Xbox One hebben er last van.

Ook diverse quests bevatten bugs. Sommige quests worden namelijk getriggered door een ontdekking van een object en een dialoog optie maar omdat de audio soms door elkaar loopt krijg je soms het verhaal niet door van een quest of wordt de audio wel getriggered maar de quest zelf niet waardoor dus bepaalde objecten niet verschijnen terwijl je de quest zelf wel hebt.

Een gamebreaking moment kent het spel ook wel namelijk wanneer je bij een monolith de verkeerde sequence hebt ingevoerd en hij de Remnant op je af stuurt. Echter, het gebeurt wel eens dat die in het plafond, de vloer of een van de monoliths zelf spawned en dan vast komt te zitten waardoor je het niet opnieuw kan proberen. Diverse bugs dus die soms tot het frustrerende aan toe je bezig zullen houden.

Echter, op die laatste bug na heb ik mij niet zo heel erg gestoord aan de problemen die het spel heeft.

Zwevend door het spel (letterlijk?)

Dat het spel niet vrij is van een aantal zweverige bugs is overduidelijk, dat dit soms voor een strategisch voordeel zorgt is fijn maar het kent ook zijn nadelen natuurlijk.

Echter wanneer je voorbij die bugs kijkt krijg je een spel dat eigenlijk qua gameplay heel erg soepel in elkaar steekt. Wanneer dit je eerste Mass Effect titel is zal je toch relatief snel de besturing onder controle hebben, helemaal wanneer je third person shooters gewend bent zal je je al snel als vis in het water voelen.

Voor Mass Effect veteranen is er toch nog wat nieuws onder de zon namelijk je Jump Pack. Hiermee krijg je de mogelijkheid om voor het eerst de hoogte in te gaan, springen en wegduiken is nog nooit zo prettig geweest in de serie, het springen is zelfs voor de eerste keer onderdeel en weet je zo op plaatsen te brengen waar je met de Nomad niet kan komen op de planeten. Ook voegt het een tactisch element toe aan de gevechten.

Dit tactische element komt eigenlijk in het niet te staan wanneer je kijkt naar het nieuwe klassesysteem. Waar je bij de eerste Mass Effect titels namelijk je klasse moest kiezen als speler laat Mass Effect Andromeda je daarin volledig vrij. Sterker nog, hoewel je kan gaan voor een bepaalde klasse kan je er ook voor kiezen om volledig zelf je krachten te bepalen. Hierdoor kan jij je eigen droom karakter in elkaar zetten. Echter hoe uitgebreid je jouw karakter kan ontwikkelen, zo beperkt zijn je medespelers. Natuurlijk hebben zij hun eigen leven en dus ook hun eigen route en skills zelf bepaald maar het is even wennen. In tegenstelling tot de voorgaande delen kan je dit keer ook niet hun bewapening selecteren of ze direct besturen met welke skills zij tijdens gevechten op dat moment moeten gebruiken. Helaas verder dan een richting op sturen gaat het niet en dat is misschien voornamelijk voor de Mass Effect veteranen een bittere pil. Persoonlijk heb ik echter met het grootste plezier een combinatie van een Biotic, Engineer en Soldier gemaakt waardoor zelfs sommige bazen mij erg makkelijk afgingen en ik zelfs voor het eerst een insanity playthrough overweeg want het combat systeem is wel heel erg goed verbeterd.

Hoewel het automatische cover systeem nog even wennen is scheelt het je uiteindelijk tijd omdat het een handeling minder is. Het zal voornamelijk in het begin misschien een frustratie zijn maar eenmaal onder de knie scheelt het flink wat irritatie van een cover die wel of niet werd gevonden in de voorgaande delen. 

Gameplay wise gezien is het grootste probleem misschien wel in dit spel het menu systeem. De inventory, zelfs het kiezen van je squad leden, het is allemaal wel heel erg onoverzichtelijk. Soms moet je voor iets door zoveel menus heen dat je op een gegeven moment niet meer weet waar je moet zijn want je kan zoveel meer met je wapens en armor. Er wordt ook heel weinig aan de speler uitgelegd waardoor je soms helemaal verloren voelt. Je zou bijna gaan terugverlangen naar de tijd dat spellen met een handleiding kwamen. Sterker nog, je zou bijna willen dat ze die weer als boekje mee geven. (soms mis ik die boekjes wel, sommige spellen gaven niet alleen een handleiding maar ook een uitgebreide beschrijving van voorwerpen die je later altijd terug kon vinden.


Diversiteit is het woord

Hoewel het spel niet veel nieuwe rassen toont (en er een paar oldies missen) moet er gezegd worden dat het aantal mij alsnog mee valt. De Kett, de Angora en de Remnant zijn drie totaal verschillende rassen die een bepaalde diepgang hebben die andere rassen in de originele trilogie na de eerste drie delen nog niet hadden. Uiteraard voor een volledig nieuw universum valt het aantal een beetje tegen. Zoveel planeten die wij kunnen bezoeken, tenminste, scannen en dan zo weinig diversiteit, je zou bijna denken dat men er weinig moeite in heeft gestoken maar gaandeweg wordt dat geheel aan je uitgelegd.

Aan de andere kant krijg je echter hiervoor terug vier planeten die je uitgebreid kan verkennen, en ja, deze planeten zijn zo uitgebreid en anders van elkaar dat je soms even stil blijft staan om te genieten van de omgevingen (wanneer deze je niet probeert te doden). Wanneer je een monitor of tv scherm hebt dat HDR ondersteunt wordt het alleen maar nog mooier. De lichteffecten komen er een stuk beter uit de verf waardoor de planeten nog magistraler worden, de Neon er nog mooier uit de verf komt, het is overduidelijk veel meer dan een gimmick en Mass Effect Andromeda weet er zeer overtuigend mee om te gaan. Speel je het spel dan ook nog eens op een PS4 Pro (of PC) dan krijg je opeens met 4K een spel dat duidelijk laat zien waar de Frostbite Engine toe in staat is.

Nu zijn de planeten wel heel erg verschillend van elkaar, de aliens zijn dat eigenlijk niet. Op iedere planeet die je verkent zie je dezelfde beesten rondlopen met een paar kleine wijzigingen echter die zijn echt heel subtiel helaas. Ook zien de Angora er eigenlijk grotendeels hetzelfde uit behalve diegene waarmee je echt missies mee doet. Het is jammer dat er op wat kleurtjes na er weinig mee lijkt te zijn gedaan terwijl ze zo belangrijk zijn voor het verhaal. Bij de Kett is dat helaas ook grotendeels het geval evenals de Remnant die maar in een paar vormen langs komen. Goed, ze zijn niet zo als de Hanar en de Elcor waren maar in deze tijd ligt de lat nu eenmaal wat hoger. Het voelt allemaal wat mat aan, niet zo levendig als je zou willen.

Beste Squad tot nu toe?

Waar de diversiteit van aliens in het algemeen van het spel een beetje tegenvalt moet gezegd worden dat qua karakters je squad in het spel daar lijnrecht tegenover staat. Hoewel het niet het grootste squad is uit de serie moet gezegd worden dat de karakters die je tegenkomt een stuk diverser is. Ieder karakter heeft een breed scala aan kwaliteiten, dialogen, missies en geven je dan ook de mogelijkheid om relatief diep te gaan met ze op het gebied van relaties. Ieder karakter heeft een brede achtergrond en weet ook wel je mee te nemen op avontuur en zelfs de kans om ze van een totaal andere kant te leren kennen. Dit geldt overigens niet alleen voor je squad leden maar ook een paar bemanningsleden kan je overhalen om een relatie met je te beginnen. Het maakt het wat hechter.

Maar er is meer met je squad aan de hand want waar het normaal vaak bij een klein beetje achtergrond bleef in de serie leer je hier niet alleen over de karakters zelf maar ook over hun familie bijvoorbeeld en leer je ze niet alleen in bed kennen (als je wilt) maar ook in hun vrije tijd, iets wat na de loyaliteitsmissies naar voren komt. Ze zijn ook niet gebonden tot een vaste plek, ze lopen door het hele schip en soms loop je midden in een gesprek binnen. Ik zou bijna willen zeggen dat een van de sterkste punten van het spel je squad is. Er is veel meer aandacht besteedt aan de interactie met je squad en dat is misschien ook wel de reden waarom je snel minder aandacht besteedt aan de animaties omdat de dialogen zo leuk en gevat zijn en iedere keer wanneer je denkt dat je klaar bent met de interacties met een bepaald karakter (want op een gegeven moment heb je gewoon alles gedaan) dan komt er weer iets nieuws aan en het hoeft niet eens een nieuwe missie te zijn waarbij je moet vechten o.i.d., het is heel erg breed.

En dan is er de multiplayer

Waar de multiplayer van Mass Effect 3 nog een gevoel van noodzakelijkheid gaf weet Mass Effect Andromeda dat eigenlijk volledig overboord te gooien want niet alleen is hij niet langer noodzakelijk voor de perfecte score, hij heeft ook niet echt invloed op het spel zelf. Wel kan je hierin voor de single player wat extra resources vrij spelen die je verder kunnen helpen in de voortgang van de Cryo Pods en het levensvatbaar maken van de kolonieen en het maken van diverse wapens.

Gelukkig hoef je de multiplayer niet per se te spelen. Je kan ook zogeheten APEX teams er op af sturen (via het spel of via een App als je niet thuis bent). Deze teams voeren voor jou het werk uit maar spelen is natuurlijk wel een stuk leuker.

Wat wel jammer is is dat de multiplayer eigenlijk hetzelfde is als die van Mass Effect 3 (het team dat die multiplayer maakte is het team dat Mass Effect Andromeda heeft gemaakt). Het is een ver edelde Horde Mode. Niet dat daar veel mis mee is want hij is relatief verslavend te noemen maar om nu te zeggen dat dit echt veel toevoegt, nee, misschien leuk voor de completionists onder ons maar voor de rest hoef je hem gelukkig niet te spelen.

  

Maar klinkt het ook als Mass Effect?

Eerlijk is eerlijk, een gedeelte waar Mass Effect altijd om geroemd is geweest is de soundtrack en de kwaliteit van de voice acting waar Bioware altijd veel aandacht aan heeft besteedt en dat is dit keer een beetje een mengelmoes wat mogelijk gedeeltelijk te danken is aan de grote hoeveelheid bugs in het spel.

Zo valt de muziek af en toe volledig weg, hierbij weet je niet of dat de bedoeling was of dat dat per ongeluk is. En hoewel de soundtrack aardig wat toffe momenten heeft bevat het ook momenten waarvan je het gevoel hebt dat je dat al eerder hebt gehoord, alsof dat volledig is hergebruikt van een van de andere titels en bij gebrek aan beter er in is geplaatst, niet omdat het een matig nummer is maar meer omdat het juist voor dat moment eigenlijk niet eens geschikt is.

Het gebeurt ook regelmatig dat in de Galaxy Map opeens het geluid volledig weg valt, niet eens omdat er een van de karakters aan het praten is (wat ook wel eens gebeurt, dan is een karakter een dialoog aan het voeren met een ander karakter waarna SAM, je AI er opeens door heen gaat praten en de rest wegvalt).

Ook de Nomad verliest helaas meerdere keren wel het geluid van de motor, iets wat dan met uitstappen en weer instappen wordt verholpen. Het zijn kleine momenten dat je even uit het moment wordt getrokken. Een kleine irritatie maar niet gamebreaking, het valt alleen wel heel erg op.

Het meest wisselvallige is misschien wel de voice acting te noemen. Waar het ene karakter vol overtuiging je weet mee te nemen zijn er een paar karakters die wel heel erg irriteren, denk hierbij aan commander Addisson en Liam (met zijn Australische accent voor een Brit). Toch is het niet meer het niveau van Maleshep, dat is gelukkig iets uit het verleden. Al moet ik wel zeggen dat ik niet met Tom Ryder het spel heb gespeeld maar met Sara Ryder.

Voor een spel met zoveel dialogen en zoveel mogelijkheden zijn er genoeg spellen te noemen waar het veel slechter is. Natuurlijk kan je niet van ieder karakter verwachten dat ze kwalitatief gezien even goed zijn, dat ligt namelijk gedeeltelijk aan de rol van dat karakter (voor een NPC is het nu eenmaal niet altijd nodig om een grote ervaren acteur hiervoor te gebruiken bijvoorbeeld) maar ook omdat er uiteindelijk ook met een budget wordt gewerkt. Er zitten flink wat sterren in die je misschien sneller zal herkennen, het is echter jammer dat een van de grootste sterren eigenlijk de slechtste voice actor lijkt te zijn en dat is die van de Salarian Tann. Alsof de acteur slaapwandelend zijn rol heeft ingesproken, tenenkrommend.

Terug naar de bron

Met de komst van de Nomad gaan wij eigenlijk een stap terug naar de originele Mass Effect, dat deze titel ook begint/vertrekt ten tijde van de gebeurtenissen van Mass Effect 2 helpt daar misschien wel bij. Dat de Nomad veel weg heeft van de Mako. Hoewel de Nomad geen bewapening heeft is hij in veel aspecten een mooiere vervanger. Niet alleen is hij veel wendbaarder en vlotter, hij laat zich ook nog eens beter besturen en gecombineerd met de boost optie kunnen wij nu op plaatsen komen waar je met de Mako nooit zou zijn gekomen. Mocht zelfs de boost optie je niet verder naar boven brengen dan kan je altijd de 6-wheel drive optie gebruiken die eventueel ook nog een boost kan krijgen.

Het toevoegen van de Nomad zorgt er voor dat je weer zeer grote werelden voor je krijgt die je vrij kan verkennen zonder dat je uren hoeft rond te lopen in het spel, je kan gevaarlijke omgevingen weerstaan en overleven. Dit haalt een van de ergernissen uit Dragon Age Inquisition bijvoorbeeld weg waar de wereld zo groot was dat je uren soms bezig was al moet gezegd worden dat zelfs met de Nomad je ook over een planeet uren kan doen, je kan het alleen een stukje sneller doen. En dat is maar goed ook want niet alle werelden zijn even prettig om rond te lopen, de omgevingen zijn soms te giftig, te warm of te koud en dus moet je worden beschermd. Gelukkig kan je wel korte tijd buiten de Nomad dan door brengen in jouw poging om de leefbaarheid op die planeet naar een voldoende niveau op te schalen zodat de mensheid daar daadwerkelijk kan overleven. Dit doe je door in eerste instantie Vaults te activeren (iedere planeet heeft er een die je eerst moet zien te vinden wat weer gebeurt door diverse Monoliths te activeren).

We gaan dus weer terug naar de roots van de serie, veel verkennen al zal je dit keer genoeg combat tegen gaan komen maar dat is niet iets waar je je veel aan zal gaan storen, veel van die combat onderweg zal je namelijk helpen met de vrachtwagenlading aan sidequests echter waar je in de eerste Mass Effect vaak alleen maar wat hoefde te hacken of scannen zit er nu wat meer afwisseling in wat ik alleen maar toe kan juichen want alleen maar rondjes rijden zoals in het begin, dat hoeft niet meer.

En dus?

In een tijd waar sommige spellen zelf maar een speelervaring hebben van 6 a 7 uur is het lastig om te zeggen dat je toch echt eerst 6 a 7 uur moet doorbijten voordat Mass Effect Andromeda laat zien waarom het toch echt om een Mass Effect titel gaat. Het spel heeft een andere richting van de franchise genomen waar je in het begin niet gelijk je moet storten op een grote bad guy.

Er zijn flink wat momenten in het spel die je niet gelijk zullen pakken. Het spel probeert dan ook de Fans en de nieuwkomers tevreden te stellen waardoor de fans de introductie te lang zullen vinden omdat het veel biedt wat zij al kennen qua mechanics en de nieuwkomers zullen niet gelijk snappen wat er nu zo tof is aan deze franchise.

Men heeft een middenweg genomen en helaas is die gedeeltelijk de verkeerde kant op gegaan. Misschien waren de verwachtingen wel te hoog met de originele trilogie in het achterhoofd, misschien zijn wij wel meer gaan verwachten door wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is maar op een of andere manier weet deze titel niet in de buurt te komen van Mass Effect 2 en 3 qua gameplay en verhaal. Aan de andere kant, de trilogie met verhaal als geheel maakte het zo sterk, persoonlijk was ik bij de eerste Mass Effect ook nog niet helemaal overtuigd van het verhaal maar dat is helaas altijd het risico van een vervolg.

Toch is het spel overduidelijk een Mass Effect titel, bevat het naar mate je verder komt een verhaal wat je steeds meer weet te boeien zodat je je minder snel ergert aan de problemen die het spel helaas kent. Sterker nog, sinds Mass Effect 2 ben ik niet meer zo hooked geweest dat ik van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht (met tussendoor wat werk) heb zitten spelen. Het spel begint namelijk naar mate je verder komt steeds meer je naar zich toe te trekken. En weet je zelfs aan het eind te verrassen, je emotioneel te overspoelen en hints te geven over naar wat nog komen gaat.

Goed, het is niet de beste Mass Effect titel maar een slecht spel valt het ook weer niet te noemen. Sterker nog, ik heb van Andromeda veel meer genoten van het zware dreigende uit Mass Effect 3. Alles is nieuw, nieuw sterrenstelsel, nieuwe voertuigen, nieuwe karakters, het is allemaal even wennen en dat is begrijpelijk. Echter het is wel nodig dat je als speler zijnde en helemaal als speler van de originele trilogie open staat voor verandering. Het spel speelt vertrouwd maar net iets anders dan de eerdere delen, juist door de jump pack zal je iets meer durf gaan tonen want je kan sneller reageren, meer ontwijken en zelfs op een gegeven moment in gevechten een stukje zweven waarbij je je tegenstanders vanuit de lucht kan bestoken. Dit zonder uit het oog te verliezen dat het spel meer is dan alleen een shooter.

In de toekomst

Bioware is op dit moment druk bezig met de vele bugs uit het spel te halen op het moment van schrijven hebben zij aangekondigd dat op 4 april zij aan gaan kondigen wat zij aan de problemen van het spel gaan doen. Het is alleen jammer dat zij dat pas naderhand gaan doen en niet voordat het spel uit kwam want deze problemen moeten haast wel bekend zijn geweest.

Mass Effect Andromeda is op dit moment een goed spel wat je absoluut uren/dagen bezig zal gaan houden, het bevat flink wat bugs maar biedt potentie om een solide basis voor ons te gaan vormen in Andromeda. Helaas zorgen de vele problemen er voor dat op dit moment het spel blijft hangen rond een 7.5 maar heeft het wel potentie om na een ronde bug fixes, tweaks aan het geluid en wat verbeterde animatie door te groeien naar een 8. Het spel doet namelijk flink wat dingen fout maar het spel doet veel meer goed, sterker nog, als je de originele Mass Effect Trilogie hebt gespeeld dan zal je je al snel weer helemaal thuis voelen.

Cijfer: 7.5

+ Squad mates

+ Groots Universum, gaat dieper dan je denkt

+ Mass Effect 1 maar dan veel beter

– Heel veel bugs (worden als het goed is deze week gepatched)

– Animaties ondermaats (worden ook deze week gepatched)

– Duurt relatief lang om er echt in te komen.