Vandaag ben je alweer een jaar niet meer bij ons. Een zwaar verlies en lijkt eigenlijk wel alsof het alleen maar zwaarder wordt in plaats van makkelijker.
Louise houdt zich sterk maar mist je heel erg. Ze heeft het zwaar, slaapt vaak slecht en maakt zich om alles heel erg druk waarbij zij zichzelf nog al eens vergeet. Sanne en ik doen ons best om haar te helpen maar het is heel erg duidelijk dat je wordt gemist door haar.
Met mij gaat het gelukkig de laatste tijd wat beter. Ik hoef niet meer zo vaak naar de psycholoog en sinds ik weer ben gaan lezen moet ik toegeven dat ik steeds meer tot rust kom. Het werkt heerlijk ontspannend om gewoon een echt boek vast te houden zonder dat ik steeds word afgeleid door verschillende schermen. Maar het is duidelijk dat je kennis wordt gemist.
Gelukkig was je slim genoeg om (zoals eigenlijk altijd) al te zijn voorbereid op wat mogelijk kan gebeuren. Zelfs een probleem met mijn koptelefoon had je vorig jaar al een setje schroevendraaiers en bits voor besteld. Zoals je mogelijk al wist heeft dat setje de afgelopen maanden al zo vaak een probleem opgelost. Echt pap, zelfs nu je er niet meer bent help je ons zo ontzettend veel. Alsof je altijd met alles rekening hield (de vele tasjes met kabeltjes waren misschien al een hint voor ons 😉 ). Grappig weetje trouwens over die tasjes, 9 van de 10 keer wanneer ik mijn rugzak bij me heb dan zit er zo een tasje in, eerder dit jaar dacht ik dat ik mijn rugzak niet nodig zou hebben en wat denk je, iemand was zijn kabeltjes en opladers vergeten… Argh 😀 😀 😀 .
En ondertussen krijgen wij op mijn werk een IMAX zaal. Als je er nog zou zijn dan weet ik zeker dat bij iedere film je aan mij zou hebben gevraagd of wij die film dan in die zaal konden zien, het wordt zo een mooie zaal.
Vanavond gaan wij met zijn allen bij Louise eten en een paar mooie herinneringen ophalen maar pap, was je nog maar bij ons.
Ik mis je pap!