Eens in de zoveel jaar komt er uit de studio van Pixar een film die je zo weet te ontroeren en je zo emotioneel weet te maken dat je je zelfs als volwassene weer een klein kind doet voelen en dat je gewoon je emoties de loop laat gaan. Binnenstebuiten is zo een film.
In Binnenstebuiten neemt Pixar ons mee naar een van de laatste grote geheimen op de wereld namelijk het hoofd van een 11 jarig meisje. Want wat is daar toch allemaal aan de hand. Zou je dat als ouder zijnde eigenlijk niet eens een keertje willen weten? Of wat dacht je als kind zijnde, waarom maak je soms beslissingen waar je misschien spijt van krijgt?
Pixar neemt ons mee naar die mysterieuze plek en daar ontmoeten wij Plezier, Woede, Angst, Afkeer en Verdriet. Zij zijn Riley’s emoties (en ook die van ons natuurlijk) en zij besturen haar. Echter, op een dag gaat het echter fout, op Rileys eerste dag op een nieuwe school neemt per ongeluk Verdriet het over en wordt iets wat een mooie dag moet worden een rampzalige dag, een dag die nog erger wordt wanneer Plezier en Verdriet per ongeluk worden opgezogen tot het lange termijn geheugen. En terwijl Afkeer, Angst en Woede er alles aan proberen te doen om de boel te redden (en Riley steeds meer in zichzelf dreigt te keren) moeten Plezier en Verdriet er alles aan proberen te doen om weer terug te keren in het hoofdkwartier en zo Riley weer in de vrolijke meid te doen veranderen die ze altijd al was.
Vanaf het begin van de film weet Pixar je weer mee te nemen door middel van een opening die eigenlijk het totaal tegenovergestelde is van die van Up en die je gelijk emotioneel weet te maken en dat doen ze in deze film meerdere malen waardoor ze ook de hele film bij jong en oud de aandacht weten vast te houden, iedere keer wanneer je ook maar het gevoel dreigt te hebben dat het lijkt in te suffen weten ze toch weer een verrassende wending er aan te geven waardoor je geboeid zal blijven kijken en eigenlijk zelfs een beetje mee groeit met Riley.
De film is zo logisch ingedeeld en het verhaal wordt zo laagdrempelig gebracht dat je zelfs gaat denken dat we inderdaad allemaal dat soort emoties in ons hebben die de dienst uit maken. Een zeer leuke verfrissende kijk op het leven en het opgroeien van wijzelf en onze kinderen. Het is ook eindelijk weer een kinderfilm van Pixar die eigenlijk geschikt is voor een ontzettend breed publiek en iedereen aanspreekt. Je voelt gewoon dat Plezier en Verdriet ook met je zitten mee te kijken naar deze film en dat ze dat ook duidelijk uiten.
Natuurlijk zit er weer een diepere boodschap verstopt in de film en hoewel dat typisch Disney en Pixar te noemen is moet gezegd worden dat het redelijk subtiel naar voren wordt gebracht echter toch heeft Inside Out een klein probleempje, de film is misschien niet geschikt (ondanks de Kijkwijzer) voor de allerkleinsten. De film bevat aardig wat diepgang en niet alle kinderen zullen dat misschien waarderen, aan de andere kant, dit is tot nu toe de leukste animatiefilm van het jaar waarbij zelfs volwassenen zich op momenten helemaal in een deuk zullen lachen.
Oscar? Oscar!
In aanloop naar de release van deze film heb ik het al meerdere keren geroepen dat Pixar overduidelijk terug is aan de top met deze film en dat hebben ze dubbel en dwars laten zien. Van het pittoreske Lava aan het begin tot en met Binnenstebuiten doet Pixar wat Pixar het beste kan, je meenemen op een emotionele reis die je na afloop niet alleen nog een beetje doet nadenken maar ook je met een prettig gevoel weer naar buiten doet lopen. De film schreeuwt zelfs om een vervolg, al is het alleen al om deze leuke karakters weer terug te zien op het scherm.
*knuffelt Verdriet nog een keer*
